Sju menn på ski frå Skumsjøen til Sognsvann

Vi hadde ski på beina før vi kunne prate reint, og lærte bokstavar og tal foran radioapparatet ved å notere passeringstidene til Brusveen og Grønningen og stilkarakterene til Kankonen og Engan. Vi har tiår bak oss med parafinvoks og blåswix, snø og granskog, glipptak og gnagsår, lågt blodsukker og høg puls, appelsinskall og Kvikklunsj, matpakker og termos.

Vi er flaska opp med absolutt ski, ski som religion der motsetningene mellom natur og kultur, kropp og sjel, sunt og usunt, individ og fellesskap, slit og kvile er opppheva og dannar ein høgare harmoni. Ein harmoni kvit og rein som snøen sjøl langt over og bortanfor moderne kostholdsekspertar og utstyrsekstremistar.

Skumsjøen – Sognsvann er 12-13 mil på ski, og sjølvsagt langt i overkant av det vi til vanleg legg bak oss i løpet av ei helg. Turen vart delt i tre etappar og starten gjekk frå Skumsjøen fredag i 10–11 tida, lovleg seint skulle det vise seg, i sludd og dårleg glid. Bakkene opp Eikvelta var tunge, særleg med overlessa sekkar på bortimot 10 kg og dårleg feste. Vi la under blautare voks på Rørmyra. Første matkvile var på Paulsrud rekreasjonsheim. Der kunne vi sjølsagt ha blitt av fleire grunnar, men var svært nøgde med å bli servert kaffe og vaflar. Takk til personalet!  Ved Trevatn kryssa vi den nedlagde Valdresbanen og lot falle nokre kritiske merknader om det norske framskrittet. Strekningen opp til Glåmhaugen skulle vise seg bli svært hard. Det som fekk oss i mental balanse var det eventyraktige Kittelsenlandskapet. Vi gjekk på rein estetikk, men merka likevel at løypa frå Glåmhaugen gikk i feil retning, tilbake ned mot Einavatnet, og hadde det stått ei drosje ved jernbaneundergangen ved Sønstebygrenda, og vi hadde visst at vi berre var halvvegs, spørst det. Resten av turen gikk i tussmørket fram til Lygnasætra – den har vi gløymt. Første pulje kom fram ved 19-tida, andre pulje ein time seinare. Særlig vi i baktroppen, vil nok helst snakke om den indre jubel som alltid fyller ein når ein har dusja og skifta, og benka seg saman til tre rettars middag og kaffe avec. 

Etter som praten går, er det merkeleg kor fort skituren blir historie, korleis den blir harmonisert inn i kvar enkelt til ei forteljing der sjølv gnagsår og ryggsmerter blir mildt mytologisert. Vi lar ikkje fakta ta knekken på oss. Vi vrenger og vrir på det verkelege, og den felles gleda ved dette er ein av grunnane til at vi tek turen om att. Først morgonen etter tvingar kroppen ein tilbake til det verkelege, men etter nokre kilometer blir sjel og legeme eitt att, og når kvelden kjem, har vi enda ei forteljing.